oondi | Gratis artikels. Schrijf tegen betaling.

Nodig uw vrienden uit om dit te lezen story

16 jaar!

 Toen ik de gezegende leeftijd van 16 jaar ongeveer bereikt had, en de testosteron in mijn lichaam hoogtij vierde, werd mij mijn eerste sigaret aangeboden. Ongeveer 9 keer moet ik neen gezegd hebben, maar de tiende keer was het prijs, ik deed lekker stoer met een sigaret in de mond en inhaleerde zo diep ik kon. Het smaakte verschrikkelijk, en ik dacht, "hoe kan ik hier in godsnaam verslaafd aan worden, dat zal mij niet overkomen, haha". Een paar maanden en pakjes later smaakten die sigaretten mij wel en begon ik iedere dag te roken, geen probleem want zowat 75 % van mijn vriendenkring rookte, leuk toch, als je er zo bij hoort. Ik ondervond geen problemen bij het sporten, en als ik niet meer graag rookte zou ik wel stoppen.

9 jaar later!

Nadat in het nieuws bekend werd dat de pakjes sigaretten wééral duurder zouden worden én dat er hele mooie foto's op de pakjes gepubliceerd gingen worden, begon ik me plots te realiseren dat ik al negen jaar rook en dat er in die negen jaar héél veel veranderd is. Mijn herinnering aan toen ik begon was, dat toen praktisch iedereen rookte en nu... Het lijkt wel of ik nog de enige roker ben, of toch bijna. Niemand in mijn vriendenkring rookt nog, op een paar verstokte uitzonderingen en Ik na. Vreemd, dat is mij ontgaan de voorbije jaren. Iedereen is gestopt en ik niet? Ik heb wel al eens een nicotinekauwgumpje of pleistertje gebruikt, maar echt stoppen is met nooit gelukt. Tja, mijn vrienden zeiden dat ik geen karakter had, en ik zei dat ik graag rookte, case closed.

Het werd misschien eens tijd dat ik er met mijn dokter over sprak, zoals men op tv zegt, "Er zijn heel wat rookstopmiddelen beschikbaar, spreek erover met uw arts". Ok dan, mijn dokter, een heel bekwame arts en verwoed antiroker, raadt me Champix aan, het allernieuwste supermiddel tegen roken. Champix geeft me een kans van 41 % om een jaar rookvrij te blijven, dat in tegenstelling tot 3 % kans zonder enig hulpmiddel, dit moet een supermiddel zijn denk ik als ik de reclame en bijsluiter van het product lees.

Na een vijftal dagen de pillen genomen te hebben ben ik al serieus geminderd, en heb ik wel iets minder zin in sigaretten, maar ik voel me verschrikkelijk misselijk en heb al enkele dagen barstende koppijn. Weg Champix in plaats van, weg sigaretten. "Verdorie", denk ik bij mezelf, "dat stoppen is echt niet voor mij weggelegd, het zal me nooit lukken". Diezelfde nacht blijf ik tobben over mijn mislukte poging, en kom ik tot de vaststelling dat geen van mijn vrienden die rookten iets genomen of gekauwd heeft om te stoppen. "Vreemd toch", denk ik, "dat 75 % van mijn vrienden bij die 3 % horen die kunnen stoppen zonder hulpmiddelen". De volgende dag kijk ik wat op enkele sites over roken die ik opgezocht heb via google. Plotseling kom ik bij de site www.whyquit.com terecht, daar wordt mij een heel ander verhaal verteld over stoppen met roken. Honderden artikels en video's leggen me uit dat roken heel simpel een drugverslaving  is aan nicotine, en dat na 3 dagen fysiek afkicken alles veel beter wordt, én dat zowat 90 % van alle ex-rokers op de wereld gestopt zijn zonder hulpmiddelen, cold turkey dus! Tiens? Mijn dokter en tv vertelt mij toch dagelijks dat het bijna onmogelijk is om zonder hulpmiddelen te stoppen en toch zijn bijna een miljard ex-rokers (ja, want zoveel ex-rokers zijn er) op die manier gestopt. Waarom zegt men dan steeds dat het zo moeilijk is? ... "Mmm, zou dat misschien zijn omdat er zonder hulpmiddelen niemand iets aan verdient?" Denk ik bij mezelf. Tuurlijk is dat zo, en dat legt Joël Spitzer, de oprichter van Whyquit, je mooi uit. 

Mijn Cold Turkey!

Na wat gelezen te hebben op Whyquit, besluit ik er voor te gaan. Ik geef mijn sigaretten aan mijn vrouw en rook mijn laatste... dag 1 begint. Die eerste dag is inderdaad echt afkicken, ik ga door een fysieke hel, beven, bibberen, tandenbijten, zweten, angstaanvallen,... van alles wat, máár ik hou vol en kom mijn eerste dag zonder nicotine door. Dag 2 begint iets beter, maar ik denk constant aan sigaretten en ik blijf zweten, beven en nog meer van dat... toch bijt ik door, want ik wil echt weten of het zal beteren na die eerste 72 uur. De derde dag is fysiek exact hetzelfde als de eerste 2, maar is ook geestelijk een beproeving aangezien ik de hele dag tussen verstokte rokers zit en constant met sigaretten en rook geconfronteerd wordt. Ik overleef, maar dan vooral door de gedachte: "Je bent nu op dag drie, hou vol, het zou dom zijn om nu te plooien, morgen wordt beter!" Als ik de vierde dag wakker wordt is mijn eerste gedachte één aan sigaretten, onmiddellijk zeg ik tegen mezelf "zie je wel, dat het niet betert na 3 dagen". Toch rook ik niet en drink ik zoals gewoonlijk mijn kopje koffie bij de krant, na een kwartier besef ik dat ik wel nog geregeld aan een sigaret denk, maar dat ik niet meer beef, niet meer angstig ben, ik zweet niet meer, ... de fysieke ontwenning is wonderwel over, niet te geloven. "Hij had dan toch gelijk!"

Nu

Nu ben ik weer 14 dagen verder, en heb ik nog steeds niet gerookt. Tuurlijk, het is soms nog wel eens lastig, vooral als je rook ruikt, maar dat gaat binnen een paar seconden over. Ik besef nu maar al te goed dat het een zuivere drugverslaving is, die niet overgaat zolang je nicotine blijft toedienen. De enige remedie is: Geen nicotine meer toedienen, nooit, voor iemand die rookt klinkt dit onmogelijk, maar na drie dagen gestopt te zijn, gaat dat ongeloof weg en komt vertrouwen in de plaats! De nicotine industrie wil ons doen geloven dat we iets nodig hebben om te stoppen. Inderdaad, we hebben iets nodig, heel zeker, kennis over onze verslaving dat hebben we nodig en niets meer!

 Veel geluk iedereen, zowel rokers als niet-rokers!