oondi | Gratis artikels. Schrijf tegen betaling.

Nodig uw vrienden uit om dit te lezen article

toen,een winteravond,

eentje die ik nooit zal vergeten,

net gedaan met werken,

en moe thuisgekomen,plof ik neer in de zetel,

alles een beetje verwerkend van de voorbije dag,nam ik de laptop ter hand en begon te schrijven wat in me opkwam,

de inspiratie kwam als vanzelf,net of de woorden van hogerhand in mijn oren werden gefluisterd,

mijn vingers bespeelden het klavier als was ik een pianovirtuoos,

die zonder de minste moeite de juiste noten of in dit geval de juiste klaviertoetsen bespeelden en de woorden en alinea's stroomden weldra over het LCD-scherm.

geen enkele aarzeling te bespeuren

alles kwam vlot uit de polsen tevoorschijn,

nog even de tekst nalezen en na alles gechecked te hebben,post ik de tekst op mijn profiel.

na een paar minuten kwamen de eerste reacties er al aan,

geen enkele kon me echt boeien totdat plots die ene zin verscheen onder mijn tekst:

"lijkt me wel gezellig daar"

mmm,wat ga ik daarop antwoorden,

ja,ik weet het,ik ga zetten dat ze me dan maar eens komt bezoeken,dat zal dan nog veel gezelliger worden.

zo ontstond ons eerste gesprek en duurde de hele avond tot ze ging slapen.

wat was ik ervan ondersteboven,

even haar profiel bekijken en nadenken over wat er net was gebeurd,

hoe is het toch mogelijk dat deze avond zo verrassend geêindigt was.

de dagen die erop volgden,raakten we steeds meer en meer aan de praat,

we konden het goed met elkaar vinden en al spoedig hadden we elkaars telefoonnumer en praatten aan de telefoon dat het een lieve lust was,

uren en dagen vlogen voorbij en na een tijdje begonnen we plannen te maken voor een afspraakje.

daar we allebei niet zo heel,veel vrije tijd ter beschikking hadden,namen we onze agenda's ter hand om een datum vast te leggen.

wat keek ik ernaar uit om je eens te zien,ik was benieuwd hoe je er zou uitzien,hoe je zou zijn als we in levende lijve tegenover elkaar gingen staan,

toen brak eindelijk het moment aan dat ik je stond op te wachten aan het station.

met een roos in de hand wachtte ik met een bang en nerveus hartje af wat er op me af ging komen.

eindelijk ik hoor je trein met piepende remmen stoppen,het bonzen van mijn hart hoor ik tot in mijn oren,

net of er ritmisch op een tamtam wordt geklopt.

nog even en daar ga je dan bovenaan de trappen verschijnen.

ik weet me niet echt goed nog een houding aan te nemen totdat ik je plotseling in de gaten krijg.

mijn mond valt open van verbazing,daar boven aan de trappen,staat een engel,

zo mooi,zo lief,zo schattig...

met trillende benen stap ik naar je toe en door alle zenuwachtigheid geef ik je in plaats van 3 kussen maar eentje.

je zegt dat het bij juliie de gewoonte is om 3 kussen te geven,ik kan me wel voor het hoofd slaan.

met rode kaken geef ik je 3 kussen en overhandig de witte roos,

ons aan elkaar voorstellend,beginnen we te wandelen en zo zullen we ons later realiseren dat dat het begin was van de mooiste dag van ons leven