oondi | Gratis artikels. Schrijf tegen betaling.

Nodig uw vrienden uit om dit te lezen story

Het begon allemaal toen hij die morgen aankwam in het kleine stadje. Rustig wandelt hij langs de rivier. Het lijkt alsof hij gelijk met het traag stromende water onder de bruggen door de stad binnenloopt. Licht gebogen onder het gewicht van zijn bruine leren tas komt hij de stad binnen. Hij heeft een versleten vilten hoed op en zijn vest is ter hoogte van de ellebogen hersteld met twee zwarte lappen. Hij zag er vermoeid uit achter de dikke glazen van zijn bril. Aan zijn stoppelbaard te zien heeft hij zich al enkele dagen niet meer behoorlijk kunnen wassen en scheren.

 Die morgen ben ik plotseling klaarwakker. Uitzonderlijk. ’s Nachts hadden de ondergrondse gewelven van de stad me weer te pakken gekregen, met de bittere smaak van sigaretten en een snijdende hoofdpijn als gevolg. Het was nog maar enkele uurtjes geleden dat ik was thuisgekomen en me zonder uit te kleden op bed had laten vallen. Nu lag ik dus klaarwaker naar het plafond te staren in de hoop terug weg te zinken, maar ik kon de slaap niet meer vatten. In het kleine badkamertje laat ik luid kletterend mijn blaas leeglopen en kijk vol afgrijzen naar mijn verwrongen gezicht. ‘Vandaag doen we het rustig aan en proberen we wat te werken’, zeg ik bijna luidop tegen men spiegelbeeld. Al weken zit ik zonder een woord te typen naar het witte blad in mijn schrijfmachine te staren. Ik ben al beginnen wennen aan het naakte blad. Bijna had ik het opgegeven, maar ik had besloten om mezelf nog een laatste kans te geven.

Ik gooi wat water in mijn gezicht en trek het grote raam naast de tafel open. Het is een prachtige ochtend. Het zonlicht wordt nog gefilterd door enkele wazige wolken, maar het ziet er naar uit dat het weer een erg warme dag gaat worden.

 Uit het raam zie ik al enkele mensen over het plein lopen met een brood of een krant onder de arm. Naast de plataan in het midden van het plein staat een man met een versleten vilten hoed. Hij kijkt me recht in de ogen, raakt met de toppen van zijn vingers even zijn hoed aan, glimlacht en wandelt traag, zonder om te kijken de kleine straatjes in … (wordt vervolgd)