oondi | Gratis artikels. Schrijf tegen betaling.

Nodig uw vrienden uit om dit te lezen story

Het verhaal dat ik jullie ga vertellen is moeilijk te begrijpen voor iemand die niet met zijn eigen ogen heeft kunnen zien wat ik heb gezien en die niet heeft kunnen voelen wat ik toen heb gevoeld.

 Niet zelden gebeurt het dat wanneer ik mijn gedachten de vrije loop laat, ik mezelf zonder het te beseffen opnieuw laat meesleuren in de kolkende stroom van gebeurtenissen en te pletter sla tegen de puntige rotsen van mijn herinneringen. Herinneringen die me met afgrijzen vervullen en me de dag doen vervloeken waarop ik besloot te verhuizen naar het kleine zolderkamertje. Herinneringen die een zure galsmaak naar boven brengen en zo je hele slokdarm doen samenkrimpen van de pijn. Maar ook herinneringen aan wazige nachten met haar tedere lippen en haar oneindige benen. Aan haar smeltende ogen die met een enkele blik de weemoed in iedereen naar boven haalt en als een slang blijft wachten tot je helemaal verzwakt bent van het gif, om je daarna met haar zachte handen te wurgen tot je met een laatste zucht helderheid tegen de straatstenen smakt.

 Bij het schrijven trillen mijn handen alsof ik terug op het kleine zolderkamertje zit achter mijn oude schrijfmachine en buiten de waanzin krijsend tussen de daken hoor zweven.

Of de tijd aangebroken is om het verhaal te vertellen weet ik niet. Of ik nog genoeg kracht heb om het verhaal af te maken, ook dat weet ik niet. Maar, als ik het nu niet probeer te vertellen, zal niemand ooit de weten wat er toen echt is gebeurd.

 Het begon allemaal toen hij die morgen aankwam in het kleine stadje … (wordt vervolgd)