oondi | Gratis artikels. Schrijf tegen betaling.

Duiken en met de quad op trektocht in het spoor van eeuwenoude legendes der woestijnbewoners. Het sprookje werd eindelijk werkelijkheid. Zoals verwacht liep de hele trip op wieltjes (en op vleugeltjes). Oké, het avontuur begon met ochtendstond in de mond, maar in Zaventem zat de sfeer er al meteen in. Iedereen had al gauw zijn ticket in de hand, tesamen met een kopje koffie om de vroegduivels te temmen of om het laatste restje kater weg te spoelen. In ieder geval had iedereen er zin in. Na een slaaploze/-rijke vlucht stond iedereen met ongeloof te staren naar ons “stekje” voor de komende dagen. Veel tijd om wortel te schieten was er niet, want de overheerlijke cocktails stonden al te wachten. Nadien stond er nog een namiddag genieten op het programma, rustig liggend aan het zwembad met de eerste van vele mojito’s of al volleyballend het domein  verkennen. ’s Avonds werd de eerste zonsondergang beklonken met.... alweer een mojito.  Ook het diner was geslaagd. Het was zelfs zo goed dat Roel bijna zijn bed naast het buffet had gezet. De scampi’s waren om de duimen af te likken! De rest van de avond werd het wat rustig gehouden, om in topvorm te zijn voor het duiken de volgende morgen. Horrorverhalen gingen de ronde en diegenen die nog nooit Nemo van dichtbij hadden gezien, kregen de geruststelling van ervaren duikers. Het werd een dag om nooit te vergeten! Al moesten de snorkelaars en initatiefduikers hun Belgisch temperament op een koel pitje zetten en de Egyptische maffiapraktijken ondergaan. Onze boot was te zwaar beladen en 7 mensen mochten mee met een yachtje (prinses Diana zou er jaloers op geweest zijn) en 2 uur later veranderde het tandengeknars in een brede glimlach toen de eerste watervogels in het diepe sop gingen. Man, man, man. Het gevoel om in de buik van moeder natuur te zitten en deel uit te maken van de onderwaterwereld is fantastisch! Kleine vissen, gekleurde, gekke inktvissen, koraalduivels,... ze waren allemaal van de partij. In een roes reden we naar huis, nagenietend van een nooit-te-vergeten-avontuur! Dag 3 was ook de moeite. Van de toeristische Las Vegas-stijl naar een stam in de woestijn. In Egypte is het maar een dunne grens. De quad-verhuurders zagen ons nogal komen. Een bende van bijna honderd personen, die niet konden wachten om sporen in het zand te gaan trekken. Uitleg was er niet echt bij. “Dit is de gas en dat is de rem”. Dat was het dan, maar meer hadden we ook niet nodig hoor. De quad-trein ging gezwind de zandbak in. En er werd wat stof gevreten! Gelukkig waren we allemaal gesluierd in typische Arabic Style. Ook dit was een leuke ervaring. Wat hebben we geleerd? Een quad luistert niet altijd als je wil draaien en goed douchen nadien is de boodschap. Op de terugweg ging de zon net onder.... De romantische zielen onder ons waren even stil. Als ik er nu over nadenk zijn die dagen voorbijgevlogen. Het ene hoogtepunt smolt samen met het volgende hoogtepunt. Zelfs nu nog, als Antwerpen gehuld is in een grijs kleedje, kijk ik even naar de vele foto’s en begin spontaan te lachen. Het is mooi geweest...

 

Een bedankwoordje wordt dikwijls gezegd, maar zelden gemeend. In dit geval komt de merci recht uit het hart. Een bedrijf dat met een groep van 91 mensen naar Egypte trekt, ze mooie dingen laat zien en ervaringen schenkt, die nog tot de kleinkinderen toe verteld zullen worden, verdiend een welgemeende merci! Dus bij deze.... Bedankt voor 4 prettig gestoorde dagen.

 

BP