oondi | Gratis artikels. Schrijf tegen betaling.

Nodig uw vrienden uit om dit te lezen story

Nog vier jaar, vijf maanden en één week, dan was ze er vanaf. Starend naar de sheets over statistische problemen die in de verte op een gigantisch scherm geprojecteerd werden, droomde Jennifer over haar diploma uitreiking. De uitleg van de docent over variabelen en coëfficiënten was niet echt hartroerend, en gaf al gauw een excuus om te gaan dagdromen. Veel begreep ze er toch niet van. Voor dit vak, Inleiding in de Statistiek, moest ze eigenlijk gewoon uren sommen oefenen, en niet luisteren naar de statische uitleg van deze zeer saaie man. Je zult er mee getrouwd zijn. Nee, zo’n man was niet echt het ideaal van Jennifer. Zij zocht meer iemand die veel luisterde naar haar verhalen, die haar alle aandacht gaf en die er bovendien erg knap uitzag. Aangezien ze na haar vorige relaties er achter was gekomen dat ‘luisteren’ en ‘aandacht geven’ vrijwel niet bij jongens is ingebouwd, was ze nu dus vooral op zoek naar iemand die er knap uitzag. Zoals de jongen die elke ochtend in dezelfde bus als zij zat. Die jongen had alles wat ze in een jongen zocht, qua uiterlijk dan. Atletisch, maar niet te gespierd, blond haar dat een altijd een beetje warrig zat en de liefste oogjes van de hele wereld. Helaas stapte hij altijd al vijf haltes voor de halte van Jennifer uit, maar toch zaten ze nog ongeveer een half uur in dezelfde bus. Ze kenden elkaar niet, en toch weer wel. Altijd als Jennifer in stapte, zat hij op zijn vaste plek. Elke keer hoopte ze weer dat de plek naast hem vrij bleef tot zij instapte. En elke keer wanneer ze instapte zag ze hem al naar haar kijken, en zijn tas van de lege stoel afhalen, alsof hij die plek speciaal voor haar had vrijgehouden.

   Vanochtend zat hij er ook, en elke keer volgen ze dat zelfde ritueel. Zij stapte in, hij haalde zijn tas weg, ze glimlachten naar elkaar en dan ging ze zitten, beide stilletjes voor zich uitstarend. Bij het uitstappen moest zij altijd opstaan om hem er langs te laten. Dan bedankte hij en knikte even kort met zijn hoofd. En dan, dan was er Het Moment. Het Moment dat hij langs haar heen stapte, en haar even aankeek. Die blik zal ze nooit vergeten, en in feite leefde ze elke ochtend toe naar Het Moment. Het had iets magisch, alsof hij haar in die ene blik alles gaf wat ze nodig heeft. Zo ook vanochtend. Maar vanochtend was extra bijzonder.  

   Vanochtend hadden ze woorden gewisseld. Het was zo mooi, zo prachtig. Hij had een lage stem, die prachtig nagalmde in haar hoofd. En dan weer die blik, als ze aan het eind van een zin even naar elkaar keken en lachten. Het onderwerp van hun tien seconden durende gesprek was een passagier die de bus ophield door zijn strippenkaart te vergeten. Een snelle woordenwisseling tussen Jennifer en de ideale jongen was het gevolg. Mooier kon niet. Wist ze meteen dat hij een hekel had aan mensen die hun strippenkaart vergaten in de spits. Ze had het woord strippenkaart al een aantal keren met prachtige sierletters in haar schrift geschreven tijdens het saaie college, en zoals hij het uitsprak, zo is het bedoeld om uitgesproken te worden. Ze dankte stilletjes de uitvinder van de strippenkaart, die twee zielen dichter bij elkaar had gebracht.

Inmiddels was de les afgelopen. Samen met een studiegenote liep ze naar buiten toe. Ze spraken over hoe saai de les wel niet geweest is. Het verbaasde Jennifer dat ze wel een kwartier konden praten over zo’n nutteloos onderwerp als het niveau van boeiendheid van een les Statistiek. Ze konden het beter over veel nuttigere dingen praten, zoals jongens.

   Jongens zijn interessant. Ze hebben iets wat meisjes niet hebben. In geestelijk opzicht dan. Als je ze niet zou leren kennen, lijkt het alsof ze zich nergens druk om maken, alsof alles ze vanzelf afgaat. En ze zijn zo geniepig. Voortdurend doen ze zich voor als interessante, boeiende, grappige, sterke wezens, maar als je ze leert kennen blijkt daar niets van waar te zijn. Dat heeft Jennifer wel geleerd uit haar vorige drie relaties. Allemaal leken ze ideaal, maar het moment dat je een relatie met ze aangaat, is er een soort breekpunt in hun gedrag. Alsof ze iets veroverd hebben, en nu toe zijn aan een nieuwe prooi. Het moment van de eerste zoen verbreekt vaak de magie van de ideale man. Plotseling blijken ze ineens allemaal minpunten te hebben, die ze pas laten zien als je niet meer terug kan. Dat is ook de reden dat Jennifer bang is om de busjongen echt te leren kennen. Ze is bang de magie van Het Moment te verbreken. Het niet kennen, en toch in je diepste binnen weer wel, dat maakt een jongen ideaal.

   Op station Leiden aangekomen rende Jennifer naar perron 9a, om de trein naar Den Haag Centraal nog te halen. Uitgeput van de spurt stortte ze neer op de enige vrije plek in de trein. Met een zwaai van haar arm veegde ze haar haren uit het gezicht, en ze keek hoe buiten het station werd weggetrokken van de trein vandaan. Het is immers maar net hoe je het bekijkt. Vluchtig bladerde ze wat in de gratis papierverspilling die elke ochtend op de grote stations word uitgedeeld onder het mum van actualiteit. Veel interessants stond er niet in. Langzaam droomde ze weer weg uit de realiteit.

   Hoe zou het toch zijn als ze om de een of andere reden in contact kon komen met de busjongen. Wat als ze op een bijzondere manier op elkaar aangewezen werden, en zo een prachtige relatie begonnen? Bijvoorbeeld dat de bus gekaapt wordt, en de enige twee overlevenden zij en de busjongen zouden zijn. En een klein baby’tje, dat ze met z’n tweeën beschermen en redden. En dan als ze weg zouden lopen van de bus, zou de bus ontploffen, en de camera’s van de pers klikken en zoemen. Ze zouden als helden worden binnengehaald, en dan nederig de eer afwijzen om een gelukkig bestaan te gaan vieren. Dat zou toch mooi zijn. Maar ja, in Den Haag is de kans op een buskaping niet zo groot, en al helemaal niet op een manier waardoor er explosiegevaar ontstaat. Dus dat viel af. Maar het dromen er over bracht toch de magie van Het Moment even terug. Het was alsof ze de jongen door haar dagdroom heen weer beter had leren kennen. Hij was echt een charmante held!

   In Den Haag sprong ze uit de trein en nam ze de roltrap omhoog naar het busplatform. Stilletjes hoopte ze dat ook nu na schooltijd de jongen in de bus zou stappen, maar hoe groot is die kans? Dat was nog nooit voorgekomen, dus dat zal vandaag ook wel niet. Maar ja, statistiek beweerd dat er altijd een kans is.

   Ze was nog net op tijd. De bus was nog niet vertrokken, en ze zocht ook weer haar vaste plek op. De plek waar ze ’s ochtends altijd zat. Uit haar tas diepte ze haar lesboek Statistiek nog eens op. Misschien vertelde het hoe groot de kans was dat ze de busjongen vandaag nog zou zien. Of hoe groot de kans was dat ze een relatie met hem zou beginnen. Getalletjes en formules als moderne waarzegger. Statistiek als paragnost. Ze wist echter ook dat de statistiek bewees dat ook deze jongen niet meer ideaal zal zijn als er een relatie ontstaat. Statistiek geeft eerst valse hoop, om daarna grondig terug te slaan met de harde werkelijkheid. Getallen geven niet om het individu. Ze gaf zich gewonnen en stopte het boek terug in haar tas. Met dromen en kansberekening won ze geen relatie. Ze moest het zelf doen, en in feite zou de relatie met welke jongen dan ook pas ideaal zijn als ze haar ideaalbeeld laat vallen. Een echte partner, bedacht ze, is iemand die jou ondanks je fouten toch accepteert. Liefde is een keuze, een werkwoord zelfs. Ze glimlachte en keek naar buiten, zodat het leek alsof ze om de gebouwen, blakend in de zon, moest lachen. Als ze zo dacht vond ze zichzelf zo volwassen en wijs klinken, zo boven haar niveau. Maar ja, misschien was volwassenheid ook wel nodig in een relatie. Volwassenheid betekent toch niet meteen gebrek aan lol, flirten met elkaar en uitgaan en alles.

   De bus stopte bij de meest gehate halte van alle haltes op deze route. Dit was halte waar de jongen ’s ochtends op de heenweg altijd uitstapte. En ondanks dat ze beter wist, kreeg ze toch weer even kriebels in haar buik toen ze keek wie er allemaal instapte. Ach, het zal toch niet. Ze bukte zich om haar boek weer te pakken.

   ‘Hé, het busmeisje,’ zei een lage stem. Geschrokken keek Jennifer op. Daar stond hij. Van schrik liet ze het lesboek uit haar handen vallen. De jongen zelf liep ook rood aan, waarschijnlijk geschrokken door het hardop zeggen van zijn gedachten. Jennifer glimlachte naar hem. De jongen ging naast haar zitten, en keek haar aan. Het leek even alsof hij nadacht over wat hij ging zeggen. Toen schudde hij met zijn hoofd en keek Jennifer ondeugend aan.           

   ‘Weet je,’ zei hij zachtjes, zodat niemand anders het zou horen. ‘Ik ken je nu eigenlijk al zolang, en elke keer als ik je zie in de bus, dan wil ik met je praten, maar ik durf het steeds niet. Misschien komt dat omdat ik bang ben dat de magie van het flirten verbroken raakt, of zo. Maar ik zou je graag beter willen leren kennen!’

  Jennifer voelde een traan opkomen in haar rechteroog. Het leek alsof ze in een film zat, zulke romantisch worden gebruikte hij. ‘Ik zou jou ook graag beter leren kennen,’ zei ze, ietwat verlegen nog. Wat een dom antwoord! Maar de jongen lachte.    

   ‘Ik weet dat dit alles wel klinkt alsof het een hoog GTST-gehalte heeft,’ zei hij, ‘maar ik wil voor jou kiezen, zoals jij bent. Zullen we het een kans geven?’

   Jennifer knikte, en terwijl de bus zich weer in beweging zette, bogen ze langzaam naar elkaar toe, totdat de magie van Het Moment gebroken werd en plaatst maakte voor een nog groter mysterie. Dat van de liefde.